Na flink doorwerken en een social media-break, mag ik het openlijk delen: Ik heb een contract met uitgeverij AnkhHermes voor de vertaling van ‘The Interior Castle!’
Het oorspronkelijke boek ‘El Castillo Interior’ werd in 1588 door Teresa van Ávila geschreven.
Mirabai Starr vertaalde het in het Engels en nu mag ik hiervan de Nederlandse vertaling verzorgen.
Teresa wist zich destijds als vrome, maar met argusogen bekeken, Karmelitaanse non binnen het strenge patriarchaat en de brute inquisitie staande te houden en inspireerde miljoenen mensen door haar moed en diepgaande spirituele inzichten. En nu, ruim 400 jaar later, doet ze dat nog steeds.
“Houd in gedachten dat zij die veel ontvangt ook veel terug moet geven.” - Teresa van Ávila
Ik doe mijn opperste best. xx Hanneke
De Spaanse stad Ávila, waar ik binnenkort hoop te mogen lopen
Eén van de voorrechten van ouder worden is dat je steeds verder terug kunt kijken. Op je werkzame leven bijvoorbeeld. Als je nog redelijk aan het begin daarvan staat komt het niet eens bij je op dat je ooit op een dag, als het goed is, waarschijnlijk niet meer hoeft te werken. Ik deed dat in ieder geval niet, werken was mijn leven. Totdat de dag kwam waarop ik begreep dat die invulling anders mocht zijn en ik intens leerde genieten van een vrijheid die als een geschenk uit de hemel mijn leven binnen danste.
Inmiddels heb ik ervaren hoe dat werkt. De afgelopen jaren vulden zich met (zelf)studie, schrijven en met er voor mijn oude moeder zijn. Ik schreef een manuscript, lanceerde twee online cursussen en publiceerde drie boeken. Naast studie in de Bhagavad Gita nam ik het uitdagende project op mij om The Interior Castle van Mirabai Starr vanuit het Engels te vertalen naar het Nederlands. Geen sinecure want Mirabai vertaalde het op haar beurt behoorlijk nauwgezet vanuit het oud Spaans, de taal waarin de oorspronkelijke schrijfster Teresa van Ávila (1515 - 1582) het had geschreven.
Ik had over de zeven verblijven van Het Innerlijke Kasteel van de mystica Teresa van Ávila gelezen en vroeg mij af of er overeenkomsten te vinden zouden zijn met de leer van de chakra’s zoals deze al eeuwenlang door wijze yogi’s wordt onderwezen. Bovendien probeer ik te begrijpen hoe wijze vrouwen religie en spiritualiteit beleven en beschrijven in een (nog altijd) door het patriarchaat gedomineerde wereld. En zo kwam ik bij de Engelstalige vertaling van Mirabai Starr, een schrijfster en yogi die ik al jaren volg en die mij vaak weet te inspireren en te raken.
De inwaartse beweging van de 16e eeuwse rooms-katholieke Karmelites had mij binnen enkele alinea’s te pakken, al voelde ik wel de behoefte om niet te vluchtig door de tekst heen te vliegen, zoals je in romans vaak doet omdat je wilt weten hoe het afloopt. Ik begon de tekst heel precies te vertalen waardoor hetgeen Teresa ons na heeft gelaten echt to mij begon te spreken. “Dit mag ik niet voor mijzelf houden”, bedacht ik mij, “dit zou ik eigenlijk moeten delen”. En dus schreef ik uitgeverij AnkhHermes met de vraag of zij interesse zouden hebben in mijn vertaling.
Altaartje in mijn mini huisje. Misschien valt je iets op; alle altaartjes laten zien dat dat wat je zoekt binnenin is.
AUM ॐ (Amen, Amin) boven het leistenen altaartje is de universele mantra voor deze inwaartse beweging.
Er verstreken maanden en inmiddels ging mijn moeder zo hard achteruit dat ik zoveel mogelijk van mijn tijd aan een waardig afscheid voor haar besteedde.
Een week na haar uitvaart schreef de redactie van AnkhHermes mij; of ik nog interesse had en dat het zo had moeten zijn aangezien zij juist het plan hadden opgevat om The Interior Castle te zullen vertalen.
Ik keek naar de foto van mijn moeder die omringd door kaarsjes naast mijn laptop stond en ik begon intens te huilen van ontroering en dankbaarheid. Dit kon geen toeval zijn, het leven is geen toeval. En al begrijpen we er de helft niet van, als we de boodschap die wijze mensen ons generatie na generatie hebben nagelaten ter harte nemen, dan realiseert het ware geluk zich in ons.
In de week voor mijn moeders overlijden leerde ik dat mijn moeder meer spirituele ambitie had dan ik geweten heb. Bovendien liet ze ons prachtige beschrijvingen na waarin ze op gedetailleerde, aandachtige en geduldige wijze treffend en beeldend vertelt over kleding, hand- en huiswerk uit de vorige eeuw. Over hoe het koperwerk onder de vloer werd verstopt tegen de Duitsers, over de hongerwinter of de beste banketbakkerij in Utrecht en nog zoveel meer. Mijn moeder kon ook nog schrijven verdorie!
Op de foto die wij als haar laatste foto kozen lacht mijn moeder, zoals ze haar leven lang lachte. In haar blik denk ik iets ondeugends te kunnen ontwaren, alsof zij al wist wat ik nog zou gaan ontdekken en alsof ze wilde zeggen:”Doe maar, ga maar, houd je niet in”.
‘Als deze ziel oprecht nederig wil zijn, wat maakt het dan uit wat anderen denken?’ ~ Teresa van Ávila
Mijn vertaling is waarschijnlijk deze zomer (2026) al verkrijgbaar.
Banner foto: toegangspoort tot het Karmelietessenklooster in Boxmeer waar ik in 2024 enkele dagen verbleef.