INTRODUCTIE HET INNERLIJKE KASTEEL
Ávila 2026. In deze eeuwenoude schitterend onderhouden stad in Spanje waarvan het oude centrum en de beroemde stadsmuur sinds 1985 zijn opgenomen in de Werelderfgoedlijst van UNESCO, wandel ik door straten waar ooit Teresa liep.
Teresa Sánchez de Cepeda y Ahumadade (1515-1582), een katholieke non met Joodse roots die zou uitgroeien tot de mystica Teresa van Ávila.
Een vrouw met vuur in haar hart die het liefst in stilte en contemplatie was, die het kloosterleven verkoos boven het huwelijk en met stellige overtuiging de missie die ze in haar leven had meegekregen volgde.
Ze werd Moeder Overste, zou vele boeken schrijven en samen met Johannes van het Kruis de nieuwe kloosterorde de ‘Ongeschoeide Karmelieten’ stichten met meerdere kloosters in Spanje. Binnen de mogelijkheden die kerk en staat toelieten zou ze haar Godlievende mening laten horen, want haar hart ging uit naar de directe ervaring met het Hoogste. Bijbelvast was ze niet en ze had weinig op met dogma’s, pracht en praal en de vaak hypocriete kerkvaders.
Eind 2019 zorgde een reeks van gebeurtenissen ervoor dat ik eindelijk begreep wat het betekent om voor jezelf te kiezen. Ik sloot mijn yogastudio om minimaal een jaar de wereld te bereizen op zoek naar de contemplatie en spirituele verdieping waar ik zo naar verlangde. Maar de lockdowns de jaren erna dwongen mij tot een solistisch leven in stilte thuis en toen viel alles op zijn plek.
Inmiddels denk ik mijn levensmissie (dharma) begrepen te hebben en leef ik in mijn eenvoudige mini-huisje als een stadse kluizenaar mijn leven in stilte en contemplatie.
Vorig jaar, terwijl ik dagelijks enkele verzen uit de Bhagavad Gita bestudeerde, las ik over de zeven verblijven in ons innerlijke kasteel. ‘Zouden die kamers overeenkomen met de zeven chakra’s?’ vroeg ik mij af en voor ik het wist vertaalde ik The Interior Castle en niet veel later besloot ik mijn vertaling aan te bieden bij Ankh Hermes.
Er verstreken maanden en inmiddels ging de gezondheid van mijn moeder zo hard achteruit dat ik zoveel mogelijk van mijn tijd aan een waardig afscheid voor haar besteedde. Een week na haar uitvaart vroeg de redactie van Ankh Hermes of ik nog interesse had en dat het zo had moeten zijn aangezien zij juist het plan hadden opgevat om Het Innerlijke Kasteel uit te zullen geven. Ik keek naar de door kaarsjes omringende foto van mijn moeder en begon intens te huilen van ontroering en dankbaarheid. Dit kon geen toeval zijn, het leven is geen toeval. En al begrijpen we er de helft niet van, als we de wijsheid die anderen ons generatieslang hebben nagelaten ter harte nemen, kunnen we op z’n minst de diepere betekenis ervan leren kennen en realiseert het ware geluk zich in ons.
Ik wens je heel veel inspiratie en liefde, Hanneke Norbruis
Ávila april 2026
Mijn dankwoord achterin het boek
Dank aan iedereen op mijn pad die mij door liefde en ook door hun eigen pijn onderwezen.
Dank ook aan de zusters in het karmelietenklooster in Boxmeer, die mij liefdevol lieten zijn wie ik was en waar ik was,
de paar dagen die ik in hun midden verbleef.
En dank aan de priester die het goed vond dat ik als niet-katholiek een hostie zou ontvangen,
waardoor waarschijnlijk het zaadje voor het vertalen van dit boek geplant is.
Want tijdens dat hele proces voelde ik een aanwezigheid die mij stimuleerde: ‘Je kunt het wel,’
in tegenstelling tot die duizenden keren waarop ik mijn leven lang dacht: ‘Niet goed genoeg.’
Toen ik mijn vertaling teruglas kon ik niet bevatten noch mij herinneren dat ik dit geschreven had,
waardoor ik mij nog bewuster werd van de Geliefde in mijn innerlijke kasteel.
