· 

Zelfcompassie Me XX

 

DROOMBAAN

Ik was (slechts) 34 jaar toen ik gevraagd werd als design-manager Youth Girls bij Mexx.

Een interessante functie, waarin ik weliswaar zou moeten groeien, maar die ik aan zou kunnen.

 

Destijds (ik spreek van 1996) was Mexx, onder leiding van Rattan Chadda, toonaangevend en innovatief. En hoewel we ongeveer uit het pand puilden qua werknemers-aantal, was het gebouw waarin we werkten net zo'n statement als Chadda met zijn merk maakte. De voormalige Koninklijke Van Kempen & Begeer zilverfabriek in Voorschoten was door de architectonische aanbouw een gebouw met moderne allure geworden.

Bovendien was Mexx één van de eerste werkgevers in de kledingindustrie die een uitgebreid en gezond lunchbuffet verzorgde voor haar personeel. Allemaal best fijne arbeidsvoorwaarden dus.

 

Tijdens het laatste gesprek in de sollicitatieprocedure werd mijn salarisvoorstel door de divisiemanager verhoogd, ja dat lees je goed.

Ik bleef de minst verdienende design-manager bij Mexx, maar mijn eigen voorstel stak blijkbaar zo schril af tegen dat van de anderen, dat mijn leidinggevende het zelf aanpaste ... Les 1 in zorgen voor jezelf !

 

Hoe dan ook, samen met een vriendin, die design-manager Youth Boys werd, startte ik in juni.

Het team van mijn vriendin bestond uit twee designers en één stagiaire en ik zou gaan werken met 4 designers en een stagiaire, immers meisjescollecties zijn nou eenmaal groter dan die voor jongens.

De designers zaten echt op ons te wachten had de divisiemanager ons bemoedigend laten weten.

 

De dames zelf hadden echter hele andere ideeën over wie de leiding had mogen dragen en ze voelden zich onvoldoende gehoord.

Tijd dus om dat te bewijzen ten koste van de nieuwe design-managers.

De designers in het team van mijn vriendin pasten zich na verloop van tijd redelijk aan en bovendien was mijn vriendin een heel wat potiger manager dan ik was. Mijn team daarentegen viel volledig uit elkaar. De stagiaire ging weer terug naar haar opleiding, een ander zat al thuis met een burn-out, weer een ander ging met zwangerschapsverlof en de meest pittige (!!) van het stel werd ontslagen vanwege onhoudbaar gedrag.

 

DE ANDERE KANT VAN DE MEDIALLE

.... Dus daar zat ik vlak voor Kerst; zonder team en met een eindejaarsgesprek waarin mij gezegd was dat ik te aardig ben. Dat ik daarin verandering moest brengen om mijn positie als manager te behouden.

 

Wat anders kon ik doen dan me helemaal een slag in de rondte werken en hulp te zoeken in assertiviteit.

 

In verband met de kerstvakantie sloot Mexx twee weken. Slechts een enkeling werkte door, waaronder ik uiteraard. 

De tweede week ben ik naar Marokko op vakantie gegaan waar ik, geveld door een flinke griep, niet echt fris en monter rondgebanjerd heb.

Eenmaal terug op het honk heb ik uiteraard alles op alles gezet om de collectie op tijd in huis te krijgen.

 

Ik herinner me weken vol stress, 's avonds laat doorwerken en smerige, lauwe en zoute pizza's.

 

De drie weken in Hong Kong waren een hel. Ik werkte tot diep in de nacht in mijn hotelkamer, moest langer blijven omdat het werk niet af was en werd tot overmaat van ramp behoorlijk ziek. Misschien zelfs te ziek om naar huis te mogen vliegen, dus op de luchthaven (de oude nog) hield ik me goed, want ik moést naar huis, ik was kapot!

 

De wintercollectie nog niet afgerond, of het concept voor de volgende moest al besproken worden met het verkoopteam, maar daar kon ik de tijd nauwelijks voor vinden. Gelukkig hadden we gezamenlijk tijdens de vorige meeting al een behoorlijke opzet gemaakt. Weliswaar niet mijn smaak, want te plat en te algemeen, maar hé, nood breekt wetten en waarom zou ik nou weer zo nodig mijn eigen ding ervan moeten maken.

 

Het werd een drama die bespreking, hoe kon ik iets dergelijks presenteren?! Dit leek helemaal nergens op!! De design-managers van de andere divisies moesten erbij komen, er moest gestemd worden en het werd een vertoning die buiten alle proporties ging.

 

1 April 1997 20.30u heb ik in Voorschoten mijn spullen gepakt en heb mij de volgende dag ziek gemeld.

Mijn contract is niet verlengd.

 

SABBATICAL

Ik wilde even niet meer terug in het kledingvak. Dit was namelijk niet de eerste keer, maar daarover een ander blog.

Dus ik ben iedere nacht tango gaan dansen, het hele land door. En ik heb 4 maanden reizen begeleid in Ecuador, heb een maand in Buenos Aires gewoond om het echte tangoleven te leren kennen. Eenmaal terug in Amsterdam heb ik meerdere reizen begeleid in Spanje en Portugal, terwijl ik informatiemedewerker was bij Het van Gogh Museum en bij KPN-inlichtingen de telefoonnummers opzocht voor wie ook maar inbelde. "Goedemorgen KPN-inlichtingen, waarmee kan ik u van dienst zijn?"

Eerlijk gezegd was het een heerlijk jaar.

Kijk daar sta ik tussen al het van Gogh personeel, vooraan in die witte jurk en het tasje schuin omgehangen.

 

Ik schrijf deze blog niet omdat ik na zou willen trappen, om 'oh & ah' op te roepen of om me te beklagen.

 

In al die jaren waarin ik inmiddels lesgeef hoor ik hoe velen echt lijden onder managers die de, echt niet altijd onheuse, wensen van hun werknemers nauwelijks respecteren. Veel, teveel mensen gaan schoorvoetend op dezelfde voet verder, met alle gevolgen van dien. Denk aan pijn in je lichaam, slapeloosheid, stress, relatieproblemen, burn out e.d

 

Ik vertel je wat ik had moeten doen en misschien inspireert het jou om jouw meest juiste beslissing te nemen.

 

Wat ik destijds uiteraard nodig had gehad was een leidinggevende die zijn rol waar had gemaakt. Hij had mij niet mogen laten roasten om te verbloemen dat er iets fundamenteel fout ging op zijn afdeling.

 

Wat ík had moeten doen was het volgende: ik had vóór de kerstvakantie naar deze divisiemanager moeten stappen en moeten zeggen:"Wij zitten met een groot probleem. Jij geeft leiding hier, dus ik ga ervan uit dat jij een oplossing vindt. Als je mijn hulp nodig hebt dan hoor ik dat graag. Ik ga nu genieten van mijn dik verdiende twee weken vakantie."

 

Ik weet het, dat durf je niet. Dat lef heb je niet, je voelt je verantwoordelijk en je bent bang om je baan te verliezen, en dat weet jouw manager ook.

 

Tenzij ... tenzij je voor jezelf kiest.

 

LOVE ME XX

Reactie schrijven

Commentaren: 0